Verankering

Nog denk ik
met huiver
aan de tijd
toen ik onder jou lag
een lied om de lippen
met ogen
sterren aantrekkend

Nog denk ik
aan het huis
nooit meer in ons leven
het springtij
was verrassend daar

nog denk ik
aan je liefde
mij
als pijlen borend
uit elke wond
de geest ontvloog

Nu denk ik
aan het leven
dat zich rankt
rond mijn dagen
...van tranen zwaar doorwegend

Goda